عشق یا شطرنج

بی نام به نشان

بارها و بارها نوشتم اما پاک کردم.می دانم چه می خواهم بگویم.اما ننی توانم بنویسم.دستم به نوشتن نمی رود.تا شروع می کنم، همه چیز تمام می شود.من می مانم و سکوت.غرق در ابهام می شوم.منمنی که مدت هاست اسمم را فراموش کرده ام.می مانم چه بگویم و چگونه بگویمدلم پر از حرفهای تکراری ست.و دلخوش به همون چند خط نوشته ای هیچ کس نمی خواند.گیرم که خواندند.نه دردی را دوا می کند و نه مرهمی است بر دردهایم.درد هایی که انقدر کهنه شده است که نه طبیبی حاظر است نسخه ای بپیچد و نه زمانی برای درمان باقی است.گاهی هر چه مرور می کنم به جایی نمی رسم.انگار نه انگار وجود خارجی ای دارم.فقط امیدوارم به نا امیدیها.آرزوهایم روز به روز کوچک تر و مضحک تر می شود.روزی تسخیر جهان آرزویم بود و امروز شنیدن اسمم.مانده ام که چقدر باید بگذرد تا طعم ارامش بر زندگی ام سایه افکند.شک می کنم.به خودم به دنیایی که در هوایش سخت می شود نفس ک...